RADYO İSTİSNAİ

Radyomuz 'RADYO TOZPEMBE' ile ortak yayına başlamıştır... Artık daha sık yayında olacaktır...

RADYO AÇILMIYORSA TIKLAYIN, YÜKLEYİN

YAYIN KESİLİRSE YA DA SES GELMİYORSA SAYFAYI YENİLEMEDEN KAPATIP AÇINIZ

ÖNEMLİ: Bu sayfa açıldığında sizden birkaç şey yüklemeniz istenecek, ekranın üstündeki sarı şeride sağ tıklayıp gerekli yüklemeleri yapın daha sonra engelleme ile ilgili bir pencere açılacak ordanda engellemeyi kaldırın deyin, bilgisayarınıza hiç bi zararı yok.. sevgiler. 

BİZİM SINIF

• "O" da mı bir zamanlar çocuktu?
• "Kep Attık"
• Hayırdır İnşallah,Haftanın Sitesi Seçilmişiz
• Müthiş Sunum Videoları Yayında..!
• İsmail'den Yeni Beste "Sonsuz Tutku"
• OMÜ'de UFO mu göründü?
• Blue Lake Fotoğrafları
• Böyle Öğretmen Olmaz Olsun!
• "Seyr-ü Sefer" Son Bölüm (VİDEO)
• "Seyr-ü Sefer" 3.Bölüm (VİDEO)
• "Rehberlik Dersinden" (VİDEO)
• "Seyr-ü Sefer" 1. Bölüm (VİDEO)
• "Seyr-ü Sefer" 2. Bölüm (VİDEO)
• İstisnai'nin 100.Üyesi
• "Mini Yunit Sürprizi" Deyim Olsun
• Wir Lieben? Dich Erol Hoca
• Mini Yunit -Son(Final)un Başlangıcı-
• Şimdi Yine Finaller
• "ENDERUN" a Yazar Aranıyor!!!
• O artık her muhabbetin içinde "EVLİLİK"
• Son Dönem
• Benim Memleketim
• Erol Hocamıza Hediye
• Metod Hocaları Hangi Metodu Kullanıyorlar? (videolu)
• Banu'nun Abisi
• Haklı Olduğumu Düşünüyorum (SÖYLEŞİ)
• Tozpembekaranliklar.azbuz.com
• Diğer Haberler...

FORUMLARA GİRMEK İÇİN TIKLAYIN

Hala Üye Değilseniz

• GENÇ SİVİLLER KİMDİR?

ENGİN ARDIÇ'tan

• siznezamanakillanacaksiniz.com.tr
• Adi Yazılar Yazan Kalitesiz Yazar
• Hangisini Dinlediniz?
• Atatürk Annesini Sever miydi?
• Halktan Kopuk Yazı
• Mumya
• Hardan gelüpsen televiziya şurası?
• Benim Dikdatörüm Senin Dikdatörünü Döver
• Sıktınız ama ha! (video)
• Hükümet Tuzağa Düşmedi (video)
• Şeytanın Sor Dediği (video)
• Ah Paşam
• Diğer Yazıları...

KARIŞIK

• GEL DE OY VER BUNLARA!!! (video)
• Tuncay Kanalı Niye Sattı?
• Mustafa Kemal ve muhalifleri (1)
• Mustafa Kemal ve muhalifleri (2)
• Mustafa Kemal ve muhalifleri (3)
• Mustafa Kemal ve muhalifleri (4)
• Mustafa Kemal ve muhalifleri (5)
• Mustafa Kemal ve muhalifleri (6)
• Mustafa Kemal ve muhalifleri (7) ( SON )
• Atatürk "Eşitler Arasında" Birinciydi!
• “Bavê Kurdan”: Abdülhamid uğruna ayaklanan Kürtler
• İlhan Selçuk Fetva Vermeye Başladı
• Atatürk Askerlikten Nasıl Ayrılmıştı?
• Evrim Savaşlarında Son Durum
• Başörtülüler Daha Az Vergi Ödemeli
• Atatürk'ün Sansürlenen Fotoğrafları
• Diğerleri...

GENEL

• Üniversitemizin Tek Radyosu "Radyo İstisnaİ"
• Arşiv-i İstisnai
• Yıllık Tadında Tiyatro Vidyomuz
• YouTube da iki bini aşkın izleyiciye ulaşan Emre'nin sunumu
• İstisnaİ Reklam Filmi

    Babası fabrikatör, kendisinin hem gönlü hem cebi zengin... Zaten yurtdışında okumasından anlamışsınızdır... 6 Senedir yurtdışında kalıyor... İçimizde üniversiteye en hazırı o... Sebebi ise malum tekrar dile getirmeye lüzum yok... Evet Ramil Hacıyevden bahsediyorum. Sınıfımızın Azeri gülü. Onu hep kel ve şişman gördük; ama o da bir zamanlar çocuktu. İşte Ramil Hacıyevin çok uzun uğraşlar sonucu ele geçirdiğimiz çocukluk fotoğrafı. Nasıl da masum, nasıl da tatlı değil mi? Sanki büyünce Bizim Ramil olmayacakmış gibi duruyor. Evet Ramil seni çok özleyeceğiz, inşallah bigün sende mezun olursun : ) Tipe bak : D

Genç Siviller isim olarak 2006 yılının 19 Mayısında yayınladığımız Kürt sorunu üzerine bir bildiriyle ortaya çıktı. Ama Genç Sivilleri yaratan ekibin sivil toplum deneyimi daha eski tarihlere dayanıyor. 1999 depremiyle birlikte devlet algısı ve siyasi ezberleri de yıkılan ODTÜ İletişim Topluluğunun öncülüğünde pek çok farklı üniversiteden gençler olarak henüz olağanüstü hal yaşayan Van’da 2000 yılı 19 Mayıs’ında alternatif bir gençlik bayramı etkinliği gerçekleştirdik. 2000 yılından itibaren her 19 Mayıs’ta İstanbul, Rize, Konya, Ankara gibi farklı şehirlerde bu buluşmalar devam etti. Çok farklı kesimlerden aydınlar ve gençleri bir araya getirdiğimiz buluşmalarda yeni, yaratıcı muhalif bir söylem kurmanın, yerli ve namuslu bir demokratik duruş inşa etmenin imkânlarını aradık. Genç Siviller Rahatsız adı ise 19 Mayıs 2003 tarihinde TBMM’de bir salonda yapılan Buluşmanın açılışında okunan “19 Mayısları Stadyumlardan Kurtaralım” başlıklı bildiriye dayanıyor. Bildiride, Stadyum törenlerinin totaliter ülkelerde devam eden modası geçmiş bir tören biçimi olduğunu ve bunun değiştirilmesi gerektiğini söylemiştik özetle. Bildiri ertesi gün pek çok gazetenin manşetindeydi. İki hafta boyunca çok sert eleştirilere maruz kaldık. Bildiriden bir ay sonra Cumhuriyet gazetesi “Genç Subaylar Rahatsız” manşetiyle çıktı ve bu rahatsızlığın 5 gerekçesinden biri olarak da 19 Mayıs bayram tartışması gösterilmişti. Genç Siviller Rahatsız buraya bir atıf.

Sembol Spor Ayakkabısı

Biz kendimizi “bu ülkenin hastanelerinde doğmuş, okullarında okumuş olan, kimseden ne çok ne de az herkes kadar bu ülkenin sahibi olan, herkes gibi Cem Yılmaz esprilerine gülen, Babam ve Oğlum filminde ağlayan, kimsenin üniformasını giymeyen, şiddetle uzaktan yakından bir alakası olmayan, uzun ve sağlıklı bir ömür sürmek isteyen, Türkiye Cumhuriyeti'nin sıradan vatandaşları” olarak tanımlıyoruz. Spor ayakkabı kimsenin üniformasını giymeyen, yani kabaca kimsenin adamı olmayan, güçlü bağlarla bir kimliğe ya da ideolojiye bağlı olmadan zihni, bedeni esnek ve özgür olabilen olarak tanımladığımız sivilliği temsil ediyor. Üniformasızlık bize vicdanımızın peşinden gitme özgürlüğü veriyor aslında. Herkesin sadece kendi sorunları hakkında duyarlı ve herkesin sadece kendine demokrat olduğu Türkiye’de ancak vicdanlarımızı özgürleştirebilirsek hakkaniyetli bir siyaset yapabiliriz diye pek çok farklı siyasi gelenek içinde edindiğimiz ortak bir duygumuz var. Ancak bu anlamda sivil olabilirsek bize benzemeyen, ötekilerimiz içinde gerektiğinde sesimizi çıkarma erdemini gösterebiliriz. Bu yırtık spor ayakkabısının anlam bagajında bunlar var.

Mutfağımızdan dumanı üstünde metinler

Mutfağımız kadim tatların, farklı mutfakların bilindiği ama her türlü denemenin serbest olduğu bir füzyon mutfak galiba. Geleneğin ve geleneksel tatların değerinin farkında, bu toplumun damak tadını bilen ama onu aşmayı, yeni tatlar sunmayı da kafasına koymuş bir aşçının işi. Entelektüel arka planında bir taraftan Hannah Arendt’ten, Gramsci’ye, Foucault’ya, radikal demokrasi teorilerine uzanan, diğer tarafında Namık Kemal’den Mehmet Akif’e İdris Küçükömer’e ve günümüz Türkiyesi’ndeki demokrat literatüre uzanan bir çeşitlilik var. Bu çeşitliğin üzerine Sezen Aksu hayranlığı, Orhan Gencebay severlik gibi popüler kültürle bağlarını koparmamış, televizyonla ilişkisini kesmemiş bir gündelik hayat dili bilgisi de eklenince galiba samimi şeyler ortaya çıkıyor.
2006 yılında yayınladığımız bildiri de ‘bu dünyada Kürtlerle Türkler de birlikte yaşayamayacaksa zaten artık batsın bu dünya’ demiştik. Bizim gibi yıllarca üzerinde sarf edilmemiş sözün kalmadığı sorunlarla uğraşılan ülkelerde yeni, yaratıcı, popüler bir dil kurmaktan başka şansımız yok. Siyasi tartışmanın üzerinde döndüğü dilin tüm kelimeleri kirlenmiş ve işgal edilmiş durumda. Ne söyleseniz şifrelerden birine takılmamak, kafalardaki çekmecelerden birine tıkılmamak mümkün değil. O yüzden yeni bir söz söylemek gerekir. Tüm siyasi hesaplaşmadan bir parça sıyrılıp vicdanlarımızı devreye sokmak için yeni ve samimi bir söz söylemek gerek. Ayrıca mizahın çok önemli bir güç ve içine yüklenen mesajları en uzak noktalara kadar taşıyan çok etkin bir araç olduğunu düşünüyoruz. Son dönemde dünyada muhalefetin dili de şenlikli bir dil oldu aslında. Siyasetin klasik öfkeli, asık suratlı fazla ciddi dilinin fasit dairesinden çıkıp yeni mevziler kazanmak, o güne kadar siyasetten bu soğuk ve fazla ciddi yüzü nedeniyle uzak kalmış geniş kesimlere doğru yeni bir hamle yapmak için yeni özgün yaratıcı bir dil kurmak çok önemli.

Genç Siviller Quo Vadis?

Çok büyük hedeflerimiz yok aslında. Soranlara ironiyle ‘iktidara yürüyoruz’ diyoruz sadece. Biraz da büyük ideolojilerden kaçarak bir şeyler yapmaktayız. İktidar odaklı değil sivil toplum tabanlı siyasetin anlamlı olduğunu düşünmekteyiz. Vicdanlarımızım peşinden gitmekle meşgulüz. Vicdani siyaset yapıyoruz. Bunun kendisi bir hayli zor bir şey. İdeolojiler bitmiştir gibi bir şey demek değil bu. Ama Türkiye’deki sorunlar o kadar yakıcı ki. Hrant Dink’in katillerinin bulunmasını istemek için, Kürtlerin mağduriyetlerinin giderilmesini talep etmek için, başörtülere yapılan zenci muamelesine isyan etmek için liberal, sosyalist, İslamcı olmaya gerek yok. Tagore’un bir şiiri Türkiye ve dünya ütopyamızı gayet iyi açıklıyor:
Fikrin korkusuz olduğu ve başın dik tutulduğu yerde
Bilginin serbest olduğu ve dünyanın özel duvarlarla dar bölmelere ayrılmadığı yerde
Sözcüklerin, doğruluğun derinliğinden meydana çıktığı yerde
Berrak aklın nehrinin, ölmüş adetlerin hazin çölünde yolunu kaybetmediği yerde
Zekanın sürekli olarak genişleyen fikir ve fiile senin tarafından sevk edildiği yerde
Tanrım, sen benim memleketimi, işte bu özgürlük cennetinde uyandır

Gençsivilleroloji

Demokratız. Bu büyük bir iddia. Bunun hakkını vermekle meşgulüz. Demokratlığın ancak bana benzemeyen için de sesini çıkarman gerektiğinde çıkarabiliyorsan bunun namuslu bir demokratlık olabileceğini biliyoruz.
İdeolojimiz nedir gibi bir derdimiz yok. Son aşamada hepimiz vicdanlarımızın peşinden ortak bir söylemde bir araya geliyoruz. Hiçbir yerde kendini evinde hissedememe, bir yurtsuzluk, rahatsızlık hali bizi böyle bir söylemde ortaklaştırdı. Vicdani siyaset yaptığımızı iddia ediyoruz. Muhalifiz ama isyan ahlakıyla hesap sormayı, sorumluluk ahlakıyla da hesap vermeyi bilen bir muhaliflik bu. Türkiye’de zencileri zencilere kırdırarak ayakta kalan bir müesses nizam söz konusu. Bu iktidar bloğunun üzerinde oturduğu dengeler mekanizmasını ancak birbirimizin haklarına çaprazlama sahip çıkarak bozabiliriz. Ezberleri dağıtarak. Bir müslümanın çıkıp “1915’te beni Boğazlayan kaymakamı değil, bu katliama karşı sesini çıkaran Boğazlıyan Müftüsü temsil etmekteydi diyebilmesi” gerekir. Alevilerin taleplerini en başta Sünnilerin görüp sahiplenmesi gerek. Alevilerin de Sünnileri laik duyarlılıklara, iktidara sırtını dayayarak ötekileştirmemesi. Bir sosyalistin başörtüsü ayrımcılığının bir tür ırkçılık haline geldiğini görmesi, sesini daha gür çıkarması gerekli. Yoksa toplumsal kesimler arasındaki bu derin güvensizlikle demokrasiyi de birlikte yaşamayı da başaramayacağız.

Genç Siviller ve Planları

Siyaset yapmamızın nedeni büyük projelerimizi gerçekleştirmek, iktidara oynamak gibi duygular değil. Siyaseti Arendtvari varoluşsal bir ihtiyaçtan yapıyoruz aslında. Genç Siviller gerçekten rahatsızlar. Ama sahiden rahatsızlar. Üzerinde eylem ve söylem ortaya koyduğumuz meseleler bizim karnımızı ağırtıyor, psikolojimizi bozuyor gerçekten de. Rahata ermek için bir şeyler söylemek bir şeyler eylemek zorundayız. Siyaseti böyle çok kişisel nedenlerle yapıyoruz. Var olmamızla ilgili çok hayati bir şey yani. Tinselliğini yitirmemiş bir siyaset yapma biçimi bu. Ayrıca yine Arendtten ilham alarak tefekkürsüz eylemin eylemsiz tefekkürün eksik olduğunu düşünüyoruz. Bu yüzden siyaset tartışmasının derinleşmesine katkı yapmak amacıyla Siyasal Ufuk Hareketi içinde daha entelektüel etkinlikler de yapmakla meşgulüz. Kervan yolda dürülür diyoruz aslında. Yeter ki biz bu çölde yolumuzu şaşırmayalım.
Genç Siviller hep olmasından özlemle bahsedilen iç dinamiklerimizden biri. Türkiye de tüm değişimlerin dış baskıyla olacağı söyleniyor, ama 1876’dan beri meclisi olan, 1908 den beri seçimlerin yapıldığı, savaş koşullarında bile meclisin üstünlüğü anlayışından vazgeçmeyen bir ülkeden bahsediyoruz. Tüm toplumlarda olduğu gibi bizim de kendi irademize sahip çıkma, kendi işimizi görme yeteneğimiz var. Bizim ki belki bu yolda tarih boyunca atılmış pek çok adımdan söylenmiş pek çok sözden sadece biri. Bu açıdan bundan 130-140 yıl önce bu coğrafyada istibdada karşı sesini çıkaran Genç Osmanlılarla aynı köklere sahibiz herhalde.

www.gencsiviller.net

*1) Tuncay Özkan, Kanaltürk'ü niçin sattı?
a) Satıştan önce hükümetin ajanı Nuri Alço'nun oyununa gelmiş olabilir.
b) Bir gece önce STV'de izlediği "Sırlar Dünyası" programından çok etkilenip mistik bir ruh haline girmişti.
c) Epeydir gündemden düştüğü için sansasyonel bir çıkış yapıp tekrar gündem oluşturması gerekiyordu.
d) Teklif çok iyiydi. Onun da paraya ihtiyacı vardı.
e) Şantaj yapılan "özel" kasetini almak için büyük paralar gerekiyordu.

2) Sizce kuracağı yeni kanalın adı ne olmalı?
a) Yalantürk
b) Kalantürk
c) Dolantürk
d) Sanaltürk
e) Banaltürk

3) "Kanaltürk'ü satan Türk'ü de satar" cümlesinin öznesi kimdir?
a) Tuncay Özkan
b) Özkan Tuncay
c) Ulusalcı Özkan
d) Şovmen Özkan
e) Hepsi

4) "Kanaltürk" satıldığına göre Tekirdağ Kapalı Cezaevi'nde yatan Doğu Perinçek ve Veli Küçük artık hangi kanalı seyredecekler?
a) Ulusal TV
b) Meltem-Mesaj TV
c) Azerbaycan TV
d) Avrasya TV
e) Yeniçağ TV

5) Tuncay Özkan, Kanaltürk'ten sonra Kanalkürt isimli bir kanal kurabilir mi?
a) Evet kurabilir. Çünkü onun için gayesine ulaştıracak her yol meşrudur.
b) Laik Türklerden sonra laik Kürtleri de sayıp hizaya sokmak için kurabilir.
c) Çok rahat kurabilir. Zira her şey bir harf değişikliğine bakar.
d) Kanal-zaza bile kurabilir. Yeter ki paradan haber verin.
e) Hepsi

6) "Ulusalcılık" ve "Tuncay Özkan" kelimeleri üzerinde oynayarak ne gibi anlamlı değişiklikler türetebilirsiniz.
a) Ulus-alcılık/Caykan Öztun
b) Ulu-salcılık/Kantun Özcay
c) Ulusal-cılk/Tunöz Kancay
d) Sulu-alcılık/Yatkan Cunöz
e) Böyle boş işler için kendimi yoramam.

7) Sizce PKK'dan sonra BKK'da (Biz Kaç Kişiyiz?) çözülür mü?
a) Lider ihanet ettiğine göre çözülür.
b) Çözülmez. Hareket yeni önderini bulur.
c) Özkan, hareketi ilk seçimde bir partiye yamayarak milletvekilliğini garantiler.
d) Sanal alemde sanal bir hareket olarak kalıp partileşemez.
e) Hiçbiri.

8) Yeni kanal kurulduğunda CHP'den yine/yeniden belgesel teklifi gelirse Tuncay Özkan sembolik olarak ne kadar ücret talep etmelidir?
a) Eski fiyat olan 5,5 trilyondan daha fazla.
b) 5,5 trilyondan daha az.
c) Ağanın eli tutulmaz. CHP ne kadar yüksek öderse o kadar iyi olur.
d) Fena halde başı derde giren CHP artık belgesel-melgesel çektirmez.
e) Baykal zırnık koklatmaz.

9) Tehlikenin farkında mısınız? Bütün ulusal TV ve kanallar iktidar tarafından bir bir saf dışı edilir ve "ulusalcı" kaleler düşerken yapılması gereken en acil konu nedir?
a) Paris'e uçup kafa dinlemek…
b) En azından "Cumhuriyet" gazetesini ve "Aydınlık" dergisini korumak…
c) Satışa engel olunamıyorsa en azından yüksek meblağlar talep etmek,
d) "Ne tehlikesi? Paradan hiç zarar gelir mi?" demek...
e) Hepsi.

10) Bütün bu gelişmeler yaşanırken Özkan Paris'e niçin gitti?
a) Gelişmelere ve tepkilere Fransız kalmak için,
b) Laikçi Fransızlara Kanal-Fransız'ı kurmak için,
c) Paris'ten taze orijinal fikirlerle dönmek için,
d) Ulusalcı tepkilerden korktuğu için,
e) Satıştan kazandığı parayı Paris gecelerinde yemek için…

NOT:Cevap anahtarımız kaybolmuştur. Herkes testimizi kendi doğrularına göre cevaplayabilir. İlginiz ve şaşırtan bilginiz için şimdiden teşekkürler...

Rıfat Yörük

* www.bizkackisiyiz.net sitesinden...

*Çocuktum, kulak kabartıyordum, halk arasında Yassıada hâkimi Salim Başol için şöyle konuşulurdu: "Bu iş" bittikten sonra devlet Başol'u, ödül olarak, ailesiyle birlikte Avrupa'ya gezmeye gönderecekmiş!
Başol'un "işi bitireceğine" kesin gözüyle bakılıyordu yani... O kalın sesiyle "sanıklar getirildiler, bağlı olmayarak yerlerini aldılar, müdaaafiiiler haaaazır" cümlesi şimdi bile kulaklarımda çınlıyor... "Hazır" kelimesini çeke çeke uzatırdı: Haaaazır!
"Ufuk" da buydu: Avrupa gezisi, ulaşılamayacak bir lüks... Avrupa'ya ya devlet büyükleri giderlerdi, ya da Ayhan Işık ile Belgin Doruk, o da filmlerde!
Uçak muçak sözkonusu değil, gemiye bineceksin, Pire ve Napoli üzerinden Marsilya, oradan gece treniyle Paris... Ya da Sirkeci'den başlayan üç gün üç gece pislik ve eziyet, Sofya, Belgrad, Zagreb yolu...
Dünya nüfusu, bu satırların yazarının hayatı süresince yalnız ikiye katlanmakla kalmadı, onu da geçti...
Gene bu sırada, dünyada genel refah düzeyi de arttı.
Türkiye'de bile arttı, nereden nereye geldik... Bugün nüfusumuzun onda birini kurtarmayı başarmış bulunuyoruz!
Türkiye'de son beş yılda beş milyon kişi hayatında ilk kez uçağa bindi! Sonra da "bu oyları nereden ve niçin alıyorlar" diye şaşarsınız...
Turizm patlama yaptı. İnsanlar "yerlerinden kalktılar", ülkelerini ve dünyayı gezmeye koyuldular. Nüfusunun henüz yüzde beşiyle sınırlı da kalsa, Türkiye de geziyor...
Bundan kırk yıl önce Avrupa'da "tek tük" gözlenen Japonlar, şimdi akın akın, bölük bölük, katar katar geliyorlar... Avrupa'nın bütün büyük kentleri birer Japon bahçesine döndüler.
Bir şey daha oldu: Eskiden "seyahat özgürlüğü" ve beş kuruş da dövizleri bulunmayan eski komünist ülkeler insanlarının da, yaklaşık yirmi yıllık bir toparlanma sürecinden sonra "bitleri kanlandı"...
Japonca'ya alıştık, fakat Paris'te bir caddede, bırakın caddeyi, herhangi bir ara sokakta yürürken, önümden arkamdan Rusça, Lehçe, Çekçe, Macarca duyunca bir tuhaf oluyorum.
Ve de tarihte misli görülmemiş bu kalabalığa dayanamıyorum.
Yaşlanıyor muyum? Elbette.
Ama oraları görmeye değil de oralarda tepişmeye giden gençler hariç, hiçbir yaş grubuna da bu çıldırtıcı keşmekeşin hoş geleceğini sanmıyorum. (Hani sağa sola bakacağına kilise merdivenlerine çöküp gitar çalmaya koyulan çocuklar vardır, onları etkilemeyebilir. Onlar "daha tenha ve daha dingin" bir dünyaya hiç yetişemediler.)
Paris'e gidecekseniz, müzeleri unutunuz.
Ya saatlerce kuyrukta beklemeyi göze alacaksımız, ya da hiç sokulmayacaksınız Louvre gibi, Orsay gibi, Versailles gibi yerlere.
Dayanıp içeri girmeyi başarsanız bile itiş kakış, adım adım ilerlemekten, sağdan soldan dirsek yemekten hiçbir keyif alamayacak, hemen dışarı kaçmaya bakacaksınız. Başınız dönecek, tansiyonunuz düşecek.
Örneğin, Mona Lisa'ya sekiz metreden fazla yaklaşabileceğinizi sanmayınız! Böylece "gizemini" de çözemeyeceksiniz!... Dan Brown denilen uyanık tacire kazandırdığınız para boşa gidecek.
Müzeyi bırakın, sokakta yürümek bile zor. Kapalı yerlerde sigara içmek yasak olduğundan, yetmiş iki milletin saldırdığı "teras" masalarında, ki o masalarda da iki kişiye yarım metrekare düşer, yirmişer santimetre sağınızda solunuzda ve arkanızda birilerinin soluğunu hissetmekten yemek mi dayak mı yediğiniz belli olmayacak...
Neyse ki emekçi halkımın böyle sorunları yok.
Ben de satılmış, alçak, liboş, hükümet yalakası, dünyalığı da doğrultmuş, cukkası sağlam bir adam olduğumdan, bu yazıyı "mutlu azınlık" için yazdım zaten!
Zarar yok, Deniz Baykal başbakan olunca emekçi halkım da Avrupa'ya gidecek.
Yoksa Salim Başol'ları mı gönderir?

*yazarın SABAH taki köşesinden

*Erkekçe söyleyeyim: Ben ki opera hastasıyım, bir kere bile dinleyemedim!
Leyla Gencer'den sözediyorum tabii. La Diva...
Ya da, "Cenker". .. Gencer derseniz kimse tanımaz, İtalyanca okunduğu gibi söyleyeceksiniz. Genco'yu da "Cenko" okurlar ya...
Soruyorum: Atıp tutanlar, ahkâm kesenler, hanginiz bir tek arya dinlediniz merhumeden? (Evin ve Zeynep hanımlar hariç tabii.)
Parlak devri ellili yıllardı, hayatta mıydınız o dönemde, yoksa operadan anlayacak yaşta mı?
Yirmi sekiz senedir sahneye çıkmıyordu, yoksa yirmi dokuz sene evveline kadar La Scala'ya mı takılıyordunuz gidip gidip?
Ya plakları, diyeceksiniz... Uzun süre plak yapmadı ki rahmetli!
Hani şu Jean-Jacques Beineix'in "Diva" filminde koca popolu Wilhelmina Fernandez'in oynadığı soprano gibi... ("La Wally" söylüyordu, o da ne muhteşem bir aryadır ha!)
Korsan kayıtları vardı... Varmış... Yıllarca plak yapmamakta direndi... Sonra pek pek bir Monteverdi (L'Incoronazione di Poppea), bir de Tosca... Ha, birkaç da Paris resitali...
Dinlediniz mi de konuşuyorsunuz? Ben dinlemedim, çünkü bulamadım, bulunamıyor, yok, yok, yok! Leyla Gencer'den hiçbir şey yok!
Eski taş plaklarda Verdi kayıtları da olduğu söyleniyor, Bellini kayıtları da... Ara ki bulasın, bulsan da hangi iğneyle hangi "turntable" da çalasın!
Şimdi şimdi çıkıyor o eski kayıtlar CD şeklinde, onlar da yalnızca Amerika'da...
Türkiye'yi unutun, Leyla Gencer'in ülkesinde Leyla Gencer'den üç dakikalık "single" bile bulamazsınız.
Ama sallamaya gelince iş kolaydır: "Maria Callas'ın en büyük rakibesiymiş" ...
Hayır, o Renata Tebaldi'ydi. Leyla Hanım'ın asıl iyi bir "Donizetti yorumcusu" olduğu söylenir, işe bakın, benim de en sevmediğim operacıdır Donizetti.
"Donizetti rönesansı" dedikleri de, adamın en hurda, en kıyıda köşede kalmış, en kötü operalarına çok az kişi tarafından "entellik ayağından" ilgi gösterilmesinden ibarettir. (Hiç duydunuz mu, Poliuto, Caterina Cornaro, Belisario diye birtakım eserler? Onları bırakın, bir Lucia di Lammermoor'u bile sıkılmadan sonuna kadar kaç kişi dinleyebilir? Ha, Aşk İksiri'nden "Una Furtiva Lagrima" aryası... Onu babam da dinler!)
Fazıl Say gibi ağlayıp zırlayacağına "vakitlice" Türkiye'yi terk etmiş, bununla da akıllılık etmişti. Çünkü buraya sekiz numara büyük gelecekti.
Polonezköylü olduğunu, Minakowski ailesinden geldiğini de biliyor muydunuz? Burada kalıp ne yapacaktı? Üçüncü derecenin ikinci kademesinden emekli olmak için mi kalacaktı burada?
"Anadolu'daki köklerini unutmamış" ... Yok yahu, hangi kökü vardı Anadolu'da? Yoksa "armonize edilmiş" türkü mü söylüyordu Milano'da?
Şimdi getirteceğim tabii. Çünkü bu yazı yanlış anlaşılacak, adım gibi biliyorum. Belki de okyanus ötesine uzanıp onu dinlemek için ölümüyle bize kendini hatırlatması gerekiyormuş...
Ama, bir Norma'yı Maria Callas'tan daha iyi söylesin... Pek sanmıyorum.
Bakacağız, dinleyeceğiz, gerekirse özür dileyeceğiz.
Ama bunun mala da, davara da, emekçi halkıma da bir faydası olmayacak. Yazının başından beri "ne anlatıyor bu herif be" demediniz mi?

*yazarın SABAH taki köşesinden

*Severdi herhal, kim sevmez? Fakat aralarında ciddi bir çatışma olduğu da gerçektir.
Çünkü gümrük memuru Ali Rıza Bey'in erken ölümü üzerine Zübeyde Hanım yeniden evlenmiş, küçük Mustafa ile küçük Makbule'ye üvey baba gelmişti... Selanik Gümrük Başmüdürü Ragıp Bey... Babalarının amiri!
Ali Rıza Bey'in bir dönem memurluğu bırakıp kereste ticaretiyle iştigal ettiği de bilinir.
Hani şu son yıllarda kamuoyumuzda dağları taşları inleten Fikriye Hanım var ya, Atatürk'ün üvey babasının kardeşinin kızıdır! Yani hısımıdır, üvey kuzini sayılır...
Atatürk'ün bu olaydan dolayı Zübeyde Hanım'ı "hiç affetmediği" ve evden kaçarak askeri okula yatılı öğrenci yazıldığı da bilinir.
Sonra da ara ara, az görüştüler... İzinli çıktığı sıralarda...
Suriye cephesinden döndüğünde de Atatürk, annesinin Akaretler'deki evinde kısa bir süre kaldı. Oradan annesiyle "tartışarak" ayrıldığı, arkadaşı Salih Fansa'nın Tepebaşı'ndaki evine geçtiği, birkaç gün de o evin tam karşısında yer alan Pera Palas'ta kalıp Fansa'nın eşinin bulduğu bir kiralık eve, Şişli'de dul bayan Madam Kasapyan'ın evine çıktığı bilinir. Ünlü ev... Bahçe içinde, "müstakil", kirası çok yüksek, tam on dört lira! (Bahçe bugün kaldırım.)
Ev sahibesi bazı kaynaklarda Madam Osepyan, bazı yerlerde "Rum madam" olarak da geçer. (Atatürk'ün bir Ermeni'nin evinde oturduğunun bilinmesi istenmemiş galiba!) Bu dönemin bilgileri epey karışıktır, "bilinçli" olarak mı karıştırılmıştır, ahmaklıktan dolayı mı, emin değilim.
Annesini ve kız kardeşini de Şişli'ye, yanına almıştı, sonra Samsun'a gitti (Zübeyde ve Makbule Hanımlar tekrar Akaretler'e döndüler, çünkü oranın kirası bir liraydı), annesini ancak üç yıl sonra görebildi. Bu kez Ankara'ya aldırdı. Zübeyde Hanım orada da fazla oturamadı, İzmir'in kurtarılışından hemen sonra İzmir'e (biraz da "kız bakmaya", yani Latife Hanım'ı yakından tanımaya) gitti... Bu İzmir gezisine de sonradan "sağlık nedenleriyle" diye bir kulp takılmıştır, bu kez Latife Hanım'ı tarihten silmek için...
Fakat oğlunun evlendiğini göremeden vefat etti. Atatürk, Zübeyde Hanım'ın ölümünden on beş gün sonra Latife Hanım'la evlendi. Her şey çok çabuk olup bitmişti.
Ertesi yıl da Fikriye Hanım intihar etti.
Eskiden bunlar konuşulamaz, yazılıp çizilemezdi bu ülkede...
En basit bir tarih kitabından bile kolaylıkla okunabilecek bu basit bilgiler unutturulmak isteniyordu, çünkü Atatürk "uzaydan gelmişti" ...
Küçük yaşta kuşpalazından ölmüş Fatma, Ahmet ve Ömer adlı bir ablasıyla iki ağabeyi, bir de veremden ölmüş küçük kız kardeşi (Naciye) olduğu bile titizlikle saklandı yeni kuşaklardan!
Eee, bunları bilmek ya da hatırlamak neyi değiştirir?
Atatürk'ü daha çok sevmemizi sağlar.
Gerçi Atatürk hayatının ilk döneminin fazla kurcalanmasını istememiş, Nutuk'ta her şeyi 19 Mayıs 1919 günü başlatmıştır ama, üvey baba getirdiği için anasına kızan bir yetim çocuk, bana çok daha sevimli, çok daha sıcak geliyor.
İçki içen, seven, sevilen, yürekler yakan, evlenen, boşanan bir Atatürk, İNSAN ATATÜRK'tür.
Olimpos (pardon, Çankaya) dağında oturan bir tanrı değil, sabaha karşı üst kattan eşinin "çok içtin Kemal, yat artık" diye seslendiği bir önder benim önderimdir.
Çünkü bizim hanım da bana öyle diyor!
Hele durun bakalım, insanlar, Selanik'te "Atatürk'ün doğduğu ev" olarak yutturulan o evin aslında üvey babası Ragıp Bey'in evi olduğunu öğrenince ne yapacaklar?
Böyle böyle soğuttunuz insanları Atatürk'ten be! Yalan üzerine kurulu her şey bu ülkede.

*yazarın SABAH taki köşesinden... 11 MAYIS 2008

*Emekli subaylar tarafından kurulan ve yönetilen, eski cumhurbaşkanından, yani devletten de para yardımı alan "sivil" toplum örgütleri, seçimi AKP'nin kazanmasını engellemek için mitingler düzenlemişlerdi geçen yıl...
Bu mitinglere beş yüz bin kadar kişinin katıldığı oldu.
Elbette büyük bir başarıydı, önemli bir rakamdı bu, ama ancak on milletvekili çıkarmaya yetiyordu, yaklaşık!
Nitekim çıkardılar da. Bu mitinglere katılanların büyük kısmı oylarını CHP'ye, bir kısmı da MHP'ye verdi. Hesapça, bunlar koalisyon yapacaklardı, Türkiye kurtulacaktı.
Ancak boyut bu kadardı işte... Etki alanı da, elde edebileceği de bu kadardı bu eylemin.
Bu rakam, Aydın Doğan yayın grubu ve onunla aynı doğrultuda çalışan bazı küçük gazeteler tarafından çarpıtıldı, büyütüldü.
Beş yüz bin kişi, bir buçuk milyon yapıldı.
Sonra fısıltı gazetesi, katılan sayısını üç milyona, beş milyona da çıkardı.
Buna inananlar, inanmak isteyenler, "wishful thinking"i düşünce sananlar, seçimden sonra korkunç bir hayal kırıklığına uğradılar: Bu beş milyon kişi nereye gitmişti yahu?
(Seçim sonucunu daha aylar öncesinden doğru gören ve gerçeği yazan bizlere ettikleri hakaretler bu yazının konusu dışındadır.)
Şimdi bakıyorum da, "ulusalcı" çevrelerde yeni bir hayal kırıklığı fırtınası esmekte...
Tuncay Özkan diye bir adamın bir televizyon kanalı varmış, bunu bilmemkaç milyon dolara satmış.
Bu adam Internet'te bir de site kurmuş, "biz kaç kişiyiz" şeklinde yoklama yaparak ülkedeki ulusalcıları "tesbit" mi ediyormuş, taraftar mı topluyormuş, buna benzer birşeyler birşeyler...
CHP'yi ele geçirecekmiş, geçiremezse ayrı bir parti kuracakmış, iktidara gelecekmiş falan filan.
Bu saçmalıklar büyütülüyor, büyütülüyor, sonra iş, kerimesini Tuna Bekleviç'in partisine sokup da beklentisi çıkmayınca üzülenlerin vardığı noktaya varıyor: Derin bir hayal kırıklığı ve ardından müthiş bir öfke.
Tuncay Özkan büyük gazeteci havalarıyla "piyasaya" çıktığı zaman şaşırmıştım, otuz yıldır bu işin içindeydim, kimdi bu çocuk yahu?
Kanal da, "reytingi meytingi" olmayan, "marjinal" bir yayın...
Ne olacaktı? Ne bekliyordunuz? Bir "kalpaksız kuva-yı milliye" hareketi mi? Yoksa "beni de içeri alın" diye yırtınan numaracı, kahraman mı kesilecekti?
Adam batma noktasına gelmiş, malını uygun fiyatla başkasına devrediyor, kârlı da çıkıyor, ne var bunda küfür edecek? Adam ticaret yapıyor, "ulusalcılık" satıyor, müşteri de iştahlı, alıyor, ne var bunda şaşacak?
Sonra döndüm gazetelerde okudum, bu adamın "biz kaç kişiyiz" diye sordukları, "bir milyon kişiyi biraz geçiyormuş"...
Eh, o da kabaca yirmi milletvekili eder. Oldu otuz.
Internet Cafe'de sivilcelerini sıkarak gazozunu yudumlayıp siteleri dolanan ve buralara "tıklayan" çoluk çocuğun da seçmen olduğunu varsayarsak...
Hadi yüz kırk da ben koyayım, yüz yetmiş olsun, koalisyon doğsun! Hükümet kurmak için geri kalan yüz kişiyi de Kök Tengri gönderir, dağları delip Ergenekon'dan çıkarsınız.

*yazarın SABAH taki yazısından

*Bir Alman gazetecisi çıksa... Dese ki, "Adolf Hitler ile Eva Braun aşk yaşıyorlardı" ...
Herkes güler. Kimileri de "çüş" derler adama. Hitler'e laf ettiği için değil, ilkokul öğrencilerinin bile bildiği bu son derece sıradan gerçekten başka yazacak şey bulamadığı için.
Bir Fransız gazetecisi çıksa... "Napoleon Josephine'i seviyordu" dese, yayına bile koymazlar, "git dişe dokunur bir şey yaz da getir" derler.
Haaa, bakınız, "Josephine'in minik köpeği, seviştikleri ilk gece Napoleon'un poposunu ısırmıştı" yazarsanız bu da gerçektir, ama hiçbir Fransız okuyucusu "bu adam koskoca Napoleon'a hakaret ediyor" diye düşünmez.
Türkiye'de, en bilinen gerçekler bile bilinmez kılınmışlardır.
Yazarsanız, hem yadırgatır, hem de küfür yersiniz.
Türkiye, yalan ve kafasızlıkla yürütülmektedir.
Çünkü Türkiye hem bilmez, hem bilmek istemez, hem de bildirene kızar köpürür.
Bu kafayla da Avrupa Birliği'ne falan değil, cehennemin dibine doğru yol almaktadır.
Emre Aköz'den öğrendiğime göre Atatürk'ün bir üvey babasının ve üvey kardeşlerinin bulunduğunu, annesiyle de arasının pek iyi olmadığını yazmam, iyi niyetli okuyucularda şaşkınlık yaratmış. Oysa daha önce çok yazmıştım başka gazetelerde... Okuyucunun ahmak kesimi de Atatürk'e hakaret ettiğimi düşünüyor ve kızıyormuş...
Onlara laf anlatmak mümkün değildir. Sözüm temiz ve dürüst insanlara ve de Atatürk'e tapanlara değil, Atatürk'ü anlayanlara ve sevenleredir:
Faşistler, Atatürk'ü putlaştırmakla ona en büyük kötülüğü ettiler.
Onu "uzaydan gelmiş insanüstü bir yaratık" olarak tanıtmaları için de en başta "insani" yanlarını yoketmeleri gerekiyordu.
Atatürk içki içmez, üşümez, yorulmaz ve acıkmazdı. Bırakın anayı babayı, bir kız kardeşi olduğu bile unutturulmak istendi.
Silinmek, yokedilmek istenen, Atatürk'ün gençliğiyle ve özel hayatıyla birlikte, bütün bir yakın tarihimizdi aynı zamanda.
19 Mayıs 1919 günü Samsun'a gökten zembille inmişti sanki!
Peki Çanakkale'de hangi ordunun subayıydı acaba? Yoksa ayrı bir Osmanlı ordusu, bir de ondan ayrı ve bağımsız Türk ordusu mu vardı?
"Gazi Mustafa Kemal Paşa" demek bile allerji yaratıyor bazı çevrelerde... Bu ünvan, Sakarya savaşından sonra ona Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin vermiş olduğu "resmi" ünvandır. Bu bile istenmiyor, herif çıkıyor, "ne demek efendim Mustafa Kemal" diye homurdanıyor... "1934 Soyadı Kanunu'ndan önce Atatürk diye bir kimse yoktu, Reisicumhur Gazi Mustafa Kemal Paşa vardı" deyince çıldırıyor, bu basit ve "banal" gerçek bile rahatsızlık yaratıyor... Sanki biz soyadı kanununu kaldıralım demişiz gibi!
Türkiye, bu kafada giden insanların elinde felakete sürüklenmektedir.
Aklımızı başımıza toplamazsak Türkiye batacaktır.
Türkiye'yi şeriatçılar değil, kendini Atatürkçü sanan, "Atatürk ticareti" yapan faşistler batıracak. Türkiye, diktayla yönetilen, uygar dünyadan dışlanmış, üçüncü sınıf bir Ortadoğu ülkesi olacak. "Fakir ama onurlu" olduğumuzu sanacağız ama onur da elden gidecek.
Sonra, "adi yazılar yazan kalitesiz yazar" söylemedi demeyin!
Evet, Aydın Doğan'ın adamları da bana böyle diyorlar.
Sağolsunlar. Ben gerçekleri yazayım da, kalitesi eksik kalsın.

*yazarın SABAH taki köşesinden

  Senelerdir bu anı bekledik... Ama "bu" ana gelindiğinde görüldü ki  "bu" an o kadar da mutlu olunacak bir an değilmiş. "Bu" an yalnızca mezuniyet anı ya da yaklaşık 20 senedir süre gelen eğitim hayatımızın öğrencilik dönemini noktaladığımız an değil. "Bu" an ayrıca 5 senelik müthiş serüvenin sonunun geldiğini gösteren bitiş zili, ayrılık anı... Gülümsemelerin yalnızca yüzlerde kaldığı, bir türlü derine yol bulamadığı "dün", biz "kep attık" öğrencilik hayatımızın son birkaç haftasına girmiş olduk. Ne diyelim bu son haftaların tadını çıkarılım. "Dün" ün fotoğrafları ve videoları yakında sitemizde olacak.